Θρήνος της Βρισηίδας ΙΙ

Η Βρισηίδα πεσμένη στο πάτωμα διπλά στον νεκρό Πάτροκλο:

Γιατί ανδρωμένο και ωραίο παλικάρι να φύγεις έτσι τόσο νέος κι εσύ από αυτό τον πόλεμο που τον θάνατο σκορπάει. Μήπως τάχα να ‘τανε γραφτό της μοίρας επειδή αφαίρεσες τόσες ψυχές... και πάλι είναι άδικο γιατί εκεί που είναι πόλεμος εκεί πολεμάς... Ήσουν ο μόνος που όταν με έφεραν εδω μου φέρθηκες σαν άνθρωπο και όχι σαν ιδιοκτησια,ο μόνος που μου μίλησε ευγενικά σαν σε βασίλισσα.. ο μόνος που δεν θέλησε από εμένα πράγμα πονηρό και ούτε τίποτα κακό είχε στο νου του.. Ελπίζω η ψυχή σου να ησύχασε Πάτροκλε ανδρείε και κάποια στιγμή να συναντηθούμε στον Αδη όταν και η δική μου ώρα φτάσει...

Ανθούλα Κ.