Μονόλογος της Ανδρομάχης μετά την αποχώρηση του Έκτορα...

Πώς θα μείνω μόνη πάλι, χωρίς κανέναν; Ο αγαπημένος μου Έκτορας θα σκοτωθεί, το παιδί μου θα το σκοτώσουν και εμένα θα με κάνουν δούλα τους οι Αχαιοί. Πονάω και ανησυχώ τόσο πολύ για τον σύζυγό μου. Θα προτιμούσα να πεθάνω εγώ ,παρά ο γιος μου και ο σύντροφός μου. Τι θα κάνω χωρίς αυτούς; Φοβάμαι για την τύχη μου και νιώθω τόσο αδύναμη. Δεν μπορώ να πείσω τον Έκτορα να μείνει στα τείχη όσο κι αν προσπαθώ. Τον αγαπάω κι δεν θέλω να τον χάσω. Ο Έκτορας είναι το στήριγμά μου, χωρίς αυτόν νιώθω ανήμπορη να μιλήσω, να κλάψω, να στεναχωρηθώ, ακόμη και να ζήσω .Δεν θα αντέξω να μου πάρουν τον Αστυάνακτα και εγώ να γίνω δούλα στα κρεβάτια των Αχαιών. Μα ξέρω πως ο Έκτορας μας αγαπάει και δεν θέλει να δει τι θα κάνουν οι Αχαιοί σ' εμένα και στον γιο του. Δεν τον παρεξηγώ και γνωρίζω ότι αυτό είναι το σωστό.

Τώρα ας τα αφήσω αυτά προς το παρόν και να πάρω τον γιο μου και να πάμε στο παλάτι για να μην μας βρει κανένα κακό. Αλλά δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ τον πανέμορφο άντρα μου. Ας το καλό άρχισα να κλαίω πάλι και αυτό το σκατόμωρο όλο τσιρίζει και κλαίει. Έλεος δηλαδή, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα με αυτό το γκρινιάρικο μωρό. Καλά έλεγα εγώ στον Έκτορα, από σένα πήρε το μωρό, αλλά αυτός δεν με άκουγε και τώρα να τα αποτελέσματα. Άστα να πάνε. Ααααα και στην τελική ο Έκτορας είναι πολύ ηλίθιος και εγώ κάθομαι και κλαίω για την πάρτη του, βρε άι στο διάολο και αυτός και η τιμή του. Πάω να πάρω τον Αστυάνακτα και φεύγω για το παλάτι!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Κική